Πόσο Πολύ Σ’ Αγάπησα – Κατίνα Παϊζη

Πόσο πολύ σ’ αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις

καλέ που δεν εχάρηκες στα χείλη μου φιλιά.

Απ’ τη ζωή μου επέρασες κι αλάργεψες κι εχάθης

καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά.

Τα χέρια μου δεν έδεσα τριγύρω στο λαιμό σου.

Δεν έσταξε απ’ τα μάτια μου το δάκρυ μου θολό.

Κουνούσα το μαντίλι μου αλαφρά στο μισεμό σου

και σιωπηλά σου ευχότανε η ψυχή μου στο καλό.

Το Παραμύθι Του Αδάκρυτου - Κωστής Παλαμάς

Άνοιξε στη Φαντασία κάποιο λαµπερόχρωµο όνειρο.

RENAN (Feuilles Détachées).

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας παραλής κι είχε ένα αγόρι· 

και η µάνα του κι ο πατέρας πολύ τ᾽ αγαπούσαν· 

πήγε στο σκολειό· 

ό,τι στον κόσµο υπάρχει, όλα τά᾽µαθε.

(Αρχή ενός Ατσιγγάνικου Παραµυθιού).

Mal du Depart(Ιδανικός Κι Ανάξιος Εραστής)–Νίκος Καββαδίας

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,

και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,

χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ’ Αλγέρι και το Σφάξ

θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,

κι εγώ, σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,

θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Σβήσε τα μάτια μου - Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Σβήσε τα μάτια μου

μπορώ να σε κοιτάζω,

τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα,

να σ’ ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου

μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,

και δίχως στόμα,

θα μπορώ να σε παρακαλώ.

Κόψε τα χέρια μου,

θα σε σφιχταγκαλιάζω,

σαν να ήταν χέρια,

όμοια καλά, με την καρδιά.

Τα Λόγια Της Πλώρης - Το Βασιλόπουλο - Ανδρέας Καρκαβίτσας

Γεροντομπασμένος ο βασιλιάς του Λιβόρνου δεν έχει όρεξη για τιμές, δεν έχει χέρι για σκήπτρο. Σάρακας τα χρόνια τον ρίξανε στα γηρατειά, τα γηρατειά σαπίλα, του νέκρωσαν τις φιλοδοξίες. Χιόνι ρίχνει στον Όλυμπο! Άσπρα κάτασπρα τα μαλλιά, τρεμάμενα τα πόδια, στείρα ταφόπλακα η καρδιά. Η νέα ζωή πολυθόρυβη, μεγαλοφάνταστη, αντρειωμένη σκορπά τριγύρω του, φεύγει και χάνεται σαν γάργαρο νερό, που τρέχει κάτω από ρουπάκι κατάξερο. Πώς να την αισθανθεί και πού να την ακολουθήσει; Αδύνατο! Κράζει το γιο του, μονάκριβο βλαστό, παρακαλεί και λέγει του με σβησμένη φωνή, με θολωμένα μάτια:

- Καλέ μου και χρυσέ μου, έλα και πάρε τα. Ντύσου χλαμύδα το σιδεροπουκάμισο· βάλε το Στέμμα στεφάνι αγκαθερό· κράτει το Σκήπτρο κεντρί του έθνους σου, δέσποζε και κυβέρνα. Κυβέρνα σαν πατέρας και σα βασιλιάς.

Που Κρύφτηκες Πάλι; - Χάρης Γ.Μακρής

Μα που κρύφτηκες πάλι;

Κάποιο σύννεφο μου ‘πε

Πώς σε είδε ξανά να περνάς

Απ’ τα μέρη που σ’ είδα σαν τότε

Και μια φορά, σε όνειρο σ’ αντίκρισα

Να κρατάς ότι ποτέ μου, δεν είχα χάσει.

Μα που κρύφτηκες πάλι και που πας;

Κάποιας θάλασσας αρμύρα σε θυμήθηκε

Και μου είπε το φως, πως μακριά μου ξεχνάς

Κι αλλά τόσα πως θες

Μα δε τα ζητάς.

Αν Θέλεις Να Λέγεσαι Άνθρωπος - Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και

για το δίκαιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα

ματώσουν απ΄ τις φωνές

το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων